سوار مینی بوس تهران دماوند از امتحان برمی گشتم . هوا سرد بود

 منم خیلی خسته از ساعت ۵ صبح بیدار شده بودم و اذان صبح

را که گفتند از خونه زدم بیرون به سمت مترو تا به موقع به

 سرویس برسم.

چشمهایم به جاده بود به سفیدی برف روی کوههای دماوند،

 آنقدر شیشه های کناری مینی بوس کثیف بود که نمی شد

از اون بیرونو نگاه کرد و فقط شیشه جلو تمیز بود. یک دفعه یاد

 یه دوست نه خیلی قدیمی افتادم، نزدیک عید، کت و شلوار

 شیری تنش بود با پیراهنی یاسی و چقدر بهش می آمد.

چشهامو بستم نمی دونم چطور چنین چیزی یادم آمده بود

مثل جای یک تصویر توی قاب خالی.

عکسی که صاحبش هیچوقت برنمی گردد.

زیبایی بودنش با هزاران تلخی همراه بود تلخی که هیچ چیز نمی تواند

 طعم آن را از وجودم پاک کند. اعتمادی گمشده، قولهای فراموش

 شده و حرف های بی معنی همه اش همراه آن تصویر یادم آمد.

 پیامکی برایش فرستادم 

حرفها همان حرفهای دروغین و تکراری قدیمی

بازهم حسی تلخ وجودم را پرکرد.